Het boek is nog niet uit

Het boek is nog niet uit

Een tijd geleden schreef ik in een nieuwsbrief:

Ik ga door met Lijfgoed. Dat is één ding wat zeker is. Het boek is nog niet uit.

Ik schreef ook dat ik een nieuw pad begon te zien.

Nou.

Dat was misschien een beetje optimistisch. 😄

Ik zag helemaal geen pad.

Ik wist vooral dat de liefde voor Lijfgoed er nog was. Maar ik wist óók dat de manier waarop ik het jarenlang had gedaan niet meer werkte.

Hoe was ik hier eigenlijk terechtgekomen?

Lijfgoed is ooit ontstaan uit frustratie.

Ik kon voor mezelf geen goed passend ondergoed vinden en ik zag dat ik daarin niet de enige was. Dus ging ik ermee aan de slag.

Later werd Lijfgoed meer dan mijn werk.

Het werd een toevluchtsoord in een periode waarin het thuis niet altijd makkelijk was. Nog later werd het een plek waar ik een soort familie om mij heen bouwde.

En ondertussen groeide het bedrijf.

Je neemt ooit een schoolverlater aan. Haar leven verandert. Huisje, tuintje, boompje, beestje. Je probeert daar als werkgever in mee te bewegen.

Klanten zijn in het weekend vrij, dus natuurlijk ben je op zaterdag open.

Er komen meer cursisten, een webshop, medewerkers, vrijwilligers, lessen, bestellingen, vragen.

En zo ontstaat er gaandeweg een systeem.

Niet omdat ik ooit had bedacht: laat ik ervoor zorgen dat ik altijd beschikbaar ben.

Het gebeurde gewoon.

Tot ik begon te merken dat ik daar zelf eigenlijk ook nog ergens tussen liep.

Een vrije zaterdag bleek verdacht lekker

De eerste verandering kwam al eerder.

Ik gaf iedere week naailes en besloot dat om de week te gaan doen.

Ineens kon ik op vakantie.

Hé.

Later kocht ik mijn cabrio. Ook zo’n luxe waarvan ik steeds meer begon te genieten.

En ik ontdekte nog iets heel ingewikkelds:

een vrije zaterdag is ook gewoon lekker.

Niet iedere zaterdag. Dat hoeft van mij helemaal niet.

Maar regelmatig een paar dagen achter elkaar waarin werk niet steeds tussendoor komt?

Heerlijk.

Ik wilde dus helemaal niet stoppen met werken.

Ik wilde bewegingsvrijheid.

En daardoor begon ik ook anders naar mijn opleidingen te kijken.

De eerste drie dagen van een opleiding bestonden voor een groot deel uit kennis en theorie.

Waarom moest een cursist daarvoor eigenlijk altijd fysiek bij mij in het lokaal zitten?

Eerlijk is eerlijk: het idee om een deel online te gaan doen ontstond in eerste instantie helemaal niet omdat ik het onderwijs wilde vernieuwen.

Ik deed het voor mezelf.

Minder vaste dagen in mijn agenda. Meer flexibiliteit. Sneller kunnen schakelen. Misschien zelfs vanuit het buitenland kunnen werken.

Pas later begon ik te zien wat het óók voor de cursist kon betekenen.

In je eigen omgeving leren. In je eigen tempo. Stap voor stap. Terug kunnen kijken als je iets niet meer weet. Minder vaak naar Montfoort rijden. Minder reistijd en benzine. En iedereen krijgt dezelfde basiskennis aangeboden.

Toen wist ik eigenlijk al:

dit wordt de nieuwe vorm.

En toen verzoop ik

Want tussen een idee hebben en het daadwerkelijk bouwen zit soms nog een heel leven.

Laura en Hillerie gingen weg.

Werk dat jarenlang door meerdere mensen werd gedaan, kwam ineens bij mij terecht.

Ik heb serieus overwogen om met de webshop te stoppen.

Niet omdat die niet liep, maar omdat ik ineens allerlei werkzaamheden moest leren die Laura en Hillerie jarenlang hadden gedaan.

En privé was het ondertussen ook bepaald niet rustig.

Er veranderde veel in mijn relaties en in mijn leven. Mensen verdwenen uit mijn dagelijkse omgeving en ik kwam van een leven waarin bijna altijd mensen om mij heen waren ineens veel vaker alleen thuis.

Dat heeft me harder geraakt dan ik had verwacht.

Misschien ook omdat ik jarenlang degene was die er voor anderen was.

En toen ik zelf mensen nodig had, merkte ik dat niet iedereen er voor mij was.

Dus nee, achteraf ga ik hier geen prachtig ondernemersverhaal van maken waarin alles eerst moest instorten zodat ik eindelijk kon groeien.

Ik verzoop gewoon.

Inmiddels houd ik mijn hoofd weer boven water

Zakelijk kan ik sinds een maand of drie zeggen:

ik heb het weer onder controle.

Ik weet hoe de webshop werkt. Ik weet wat wanneer moet gebeuren. Ik hoef niet meer iedere keer opnieuw uit te vinden hoe iets moet.

Dat scheelt een bak energie.

Maar dat betekent niet dat ik zelf ook meteen weer helemaal geland ben.

Dat begint eigenlijk pas sinds een paar weken.

Ik verzuip niet meer helemaal in het verdriet en het gemis.

En Lijfgoed is ook nog niet vanzelfsprekend weer de plek waar ik vroeger zo ontzettend graag wilde zijn.

Maar er gebeurt wel iets.

Er komt weer beweging.

O ja. Dít vind ik leuk

Afgelopen vrijdag en zaterdag gaf ik les.

En daar was het weer.

Het plezier.

Lesgeven. Samen praten. De gedrevenheid van cursisten voelen. Hun motivatie. Hun pijntjes. Iets uitleggen en net zo lang zoeken tot iemand het niet alleen kan nadoen, maar ook begrijpt.

Een stukje met iemand mogen meebewegen.

En eigenlijk is dát helemaal niet nieuw.

Zo geef ik al jaren les.

Ik ben niet ineens een andere docent geworden omdat we rode boekjes hebben gemaakt of omdat Hoofdgoed ontstaat.

Ik heb meer levens- en leservaring. Ik sta steviger. Ik spreek me makkelijker uit.

Maar de kern was er al.

Alleen mag die nu genoemd worden.

En misschien is dát wel één van de grootste veranderingen.

Ik wil er erkenning voor

Ja, ik schrijf hem gewoon op.

Ik wil erkenning voor wat ik kan.

In lingerieland ben ik altijd een beetje de vreemde eend geweest.

Ik doe dingen op mijn manier. Mijn opleidingen zijn volgens sommigen te duur. Zes dagen? Dat kan toch veel sneller?

Vast.

Een ander mag het sneller doen. Goedkoper. Anders.

Ik weet inmiddels wat ik waard ben.

Je betaalt niet alleen voor zes dagen les.

Je betaalt voor mijn tijd. Mijn vakkennis. Mijn ervaring. Alles wat ik in al die jaren heb geleerd. En ja, ook mijn pijn en mijn vreugde hebben gemaakt wie er voor dat leslokaal staat.

Ik weet dat ik iets bij mensen in beweging kan brengen.

Praktisch, omdat ik je lingerie wil leren maken en wil dat je begrijpt wat je doet.

Maar soms gebeurt er tijdens dat leren nog iets anders.

Je loopt ergens tegenaan. Je merkt iets bij jezelf op. Een vraag uit het rode boekje blijft hangen.

Misschien zit daar iets interessants voor je in.

Misschien ook niet.

Ik hoef daar geen antwoord voor je van te maken.

Maar ik durf inmiddels wel te zeggen:

dit hoort óók bij hoe ik lesgeef.

En ja, de tijd is rijp om daarmee mijn nek boven het maaiveld uit te steken.

Dus wat wordt het nieuwe Lijfgoed?

Dat weet ik inmiddels een stuk beter.

Lesgeven.

Schrijven.

Ontwikkelen.

De online leeromgeving bouwen.

De opleidingen zo vormgeven dat een deel van de kennis thuis, rustig en stap voor stap gevolgd kan worden. Met de rode boekjes die daarnaast meelopen. En fysieke lesdagen waarop we verder kunnen met wat je thuis hebt geleerd en ervaren.

En daarnaast ontstaat Hoofdgoed.

Niet omdat iedereen die lingerie leert maken ineens aan zichzelf moet gaan werken.

Alsjeblieft niet. 😄

Maar omdat een vraag soms ergens anders terechtkomt dan waar hij begon.

En voor wie daar nieuwsgierig naar is, mag er een plek zijn om verder te onderzoeken.