Ik ben nou eenmaal zo. Zeker?
In mijn lessen hoor ik het regelmatig.
“Ik ben niet technisch.” “Ik heb daar geen geduld voor.” “Ik moet het eerst helemaal begrijpen.” “Ik ben gewoon iemand die meteen begint.”
En meestal wordt het gezegd alsof het al heel lang vaststaat. Niet als iets wat vandaag gebeurde, maar meer als een soort gebruiksaanwijzing.
Zo ben ik nou eenmaal.
Daar blijft bij mij toch altijd iets aan haken.
Niet omdat ik denk dat het niet waar is. Misschien klopt het precies. Misschien heb jij inderdaad weinig geduld met gepriegel. Misschien wil jij eerst weten waar je naartoe werkt. Misschien leer je het liefst door gewoon te beginnen.
Kan allemaal.
Maar ergens komt dan toch dat kleine vraagje op:
Zeker?
Niet om dwars te doen.
Nou ja, een beetje misschien.
Maar vooral omdat iets wat je meemaakt verrassend snel iets kan gaan zeggen over wie je denkt dat je bent.
Je begint aan iets nieuws. Je hebt uitleg gekregen, gaat ermee aan de slag en het lukt niet zoals je had verwacht. Je probeert het nog een keer. Nog steeds niet.
En ergens onderweg verandert:
dit lukt niet
in:
ik ben hier niet goed in.
Dat is toch iets anders.
Het betekent trouwens niet automatisch dat het straks wél lukt. Misschien blijkt het inderdaad niet jouw grootste talent. Misschien blijf je het lastig vinden.
Ook prima.
Maar op het moment dat een ervaring iets over jou gaat zeggen, gebeurt er wel iets.
Misschien heb je een paar keer iets vergeten en ben je jezelf chaotisch gaan noemen. Misschien liep een gesprek beroerd en werd daaruit: ik kan dit soort gesprekken gewoon niet. Misschien heeft iemand vaak genoeg gezegd dat je ongeduldig bent en ben je dat zelf ook maar gaan zeggen.
Soms klopt zo’n conclusie prima.
Maar soms wordt een zin zo vertrouwd dat je niet meer weet waar hij vandaan kwam.
Dan voelt hij niet meer als een conclusie.
Dan voelt hij als jou.
Dat zie ik ook terug in leren.
Iemand zegt: ik ben een doener. Een ander: ik moet eerst begrijpen. Weer iemand weet zeker dat ze alleen leert als ze alles opschrijft.
Misschien klopt dat.
Maar ik kijk liever eerst naar wat er vandaag gebeurt.
Want vandaag pak je iets misschien snel op. Volgende week kom je met een vol hoofd binnen en lijkt dezelfde uitleg nergens te landen.
Dat hoeft nog niet meteen iets over jouw hele manier van leren te zeggen.
En misschien gaat het bij jou helemaal niet over leren.
Misschien gaat het over je werk, een relatie, geld, keuzes maken of iets anders waar je al jaren over zegt:
“Dat is gewoon hoe ik ben.”
Misschien is dat zo.
Echt.
Maar misschien is het ook de moeite waard om af en toe eens te kijken waar zo’n zin ooit vandaan kwam.
Niet om hem weg te poetsen.
Gewoon om te zien of hij nog steeds helemaal klopt.
Je hoeft daar geen groot onderzoek van te maken.
Soms is één klein vraagteken genoeg.
Je hoort jezelf zeggen:
“Ik ben nou eenmaal zo.”
En heel even denk je:
O ja? Zeker?
Misschien komt er meteen een antwoord. Misschien schiet er ineens een uitzondering te binnen. Misschien denk je: geen idee eigenlijk.
Ook goed.
Voor mij begint Hoofdgoed niet bij jezelf veranderen.
Het begint bij iets wat al heel lang vaststond, nog één keer aankijken.
Niet omdat het weg moet.
Maar omdat je misschien wilt weten of het nog steeds van jou is.
En soms ontstaat er dan vanzelf wat ruimte tussen wat je ooit meemaakte en wie je inmiddels denkt dat je bent.
Welke zin over jezelf zeg jij zo makkelijk dat je bijna vergeten bent waar hij ooit vandaan kwam? Ik lees graag mee.
Cassandra