Hoofdgoed
Een plek om te onderzoeken wat je denkt, voelt, doet en voor waar bent gaan aannemen.
Hoofdgoed
Hoofdgoed is niet ineens bedacht.
Het groeide al jaren mee.
Binnen Lijfgoed gebeurde namelijk altijd meer dan alleen lingerie maken.
Mensen nemen zichzelf mee naar een les.
Hun lijf. Hun onzekerheid. Hun overtuigingen. Hun rollen. Hun relaties. Hun verhalen.
En dus gebeurde er tijdens de lessen van alles.
Iemand zei iets over zichzelf. Iemand liep ergens op vast. Iemand reageerde onverwacht.
En ik dacht regelmatig:
Hè. Hoe weet je dat eigenlijk?
Niet omdat ik dacht dat het niet klopte.
Ik werd nieuwsgierig naar wat er gebeurde.
Eerst observeren
Ik observeer graag.
Wat iemand zegt. Wat er gebeurt. Waar iemand op reageert. Wat een lichaam laat zien. Waar iets ineens gaat stromen of juist stopt.
Soms stel ik een vraag.
Soms zie ik een verband.
En soms gebeurt er daarna helemaal niks.
Ook goed.
Niet alles hoeft meteen een inzicht te worden.
Losse dingen werden een geheel
Tijdens een cursus bij Monique begon ik beter te zien hoe losse dingen met elkaar samenhingen.
Mijn eigen ervaringen. Wat ik tijdens de lessen observeerde. Wat ik had geleerd. Hoe ik denk, werk en creëer.
Er bleek een lijn in te zitten.
Geen groot antwoord.
Wel samenhang.
En daardoor begon ik ook beter te begrijpen wat er binnen Lijfgoed al die tijd al gebeurde.
De rode boekjes
Vorig jaar besloot ik daar meer voor te gaan staan.
Niet groter maken dan het was. Wel serieuzer nemen.
Ik wilde meer zicht krijgen op wat er tijdens de lessen gebeurde en dat menselijke stuk bewuster meenemen.
Daarom ontwikkelde ik de rode boekjes.
Met vragen, reflecties en kleine opdrachten.
Niet om iemand te vertellen hoe het zit.
Maar om wat tijdens een les zichtbaar werd nog even open te houden.
De verhalen waarmee ik thuiskwam
Thuis vertelde ik vaak wat er tijdens de lessen was gebeurd.
Over een leerling. Een uitspraak. Een reactie. Een gesprek.
Iemand dichtbij mij luisterde naar al die verhalen en zei steeds vaker:
Ga schrijven. Jij hebt iets toe te voegen.
Zelf vond ik dat nog niet zo vanzelfsprekend.
Voor mij waren het dingen die ik al jaren deed.
Observeren. Vragen stellen. Verbanden zien.
Maar uiteindelijk ben ik gaan schrijven.
Het Keuze Kompas
Een van de eerste verhalen was:
Het Keuze Kompas — terug naar jezelf in liefde.
Ik deelde het.
Julia las het. Ze stopte tijdens het lezen, vertaalde stukken, schreef dingen op en voegde haar eigen gedachten toe.
Mijn verhaal bracht haar bij haar eigen verhaal.
Ze vertelde dat het haar hielp zichzelf, haar gevoelens en haar leven beter te begrijpen.
Ze noemde het een kompas.
Dat moment was belangrijk.
Niet omdat haar reactie bewees dat wat ik had geschreven dé waarheid was.
Maar omdat ik zag wat er kon gebeuren wanneer een verhaal niet vertelt wat iemand moet denken, maar ruimte opent om zelf te gaan kijken.
En daar begon Hoofdgoed steeds meer vorm te krijgen.
Hoofdgoed geeft geen antwoorden
Wie jij bent, wat jij nodig hebt en waarom jij reageert zoals je reageert, mag jij zelf onderzoeken.
Ik kan daar iets naast leggen.
Een observatie.
Een vraag.
Een eigen ervaring.
Een andere mogelijkheid.
Soms roept dat iets op.
Soms helemaal niet.
Ook dat is informatie.
Hoofdgoed geeft geen antwoorden.
Hoofdgoed creëert omstandigheden waarin mensen hun eigen antwoorden kunnen ontdekken.
“Zo ben ik nu eenmaal”
Die zin vind ik interessant.
We kunnen iets zo vaak over onszelf zeggen dat we nauwelijks nog merken dat het ooit ergens begonnen is.
“Ik ben onzeker.”
“Ik kan dat niet.”
“Ik moet alles zelf oplossen.”
“Ik heb veel vrijheid nodig.”
“Ik ben iemand die altijd doorgaat.”
Misschien klopt het.
Misschien deels.
Misschien alleen onder bepaalde omstandigheden.
Hoofdgoed hoeft zo’n overtuiging niet onderuit te halen.
Soms is een klein vraagteken genoeg.
Wat gebeurde er eigenlijk?
Er kan iets gebeuren en voor ik het weet heb ik er al betekenis aan gegeven.
Mijn lichaam reageert. Er ontstaat een gevoel. Mijn hoofd maakt er iets van.
Dat kan heel goed kloppen.
En het kan ook anders zitten.
Daarom maak ik graag onderscheid tussen wat er gebeurde, wat ik voelde, wat ik dacht en welke conclusie ik daarna trok.
Dat zijn verschillende dingen.
Ook wat je vroeger dacht of besloot hoeft achteraf niet fout te zijn geweest.
Het hoorde bij wat jij op dat moment zag, voelde en wist.
Nieuwe ervaringen kunnen later een andere betekenis geven aan precies dezelfde gebeurtenis.
Je hoeft het niet meteen te weten
Soms zegt je hoofd iets, voelt je lijf iets anders en kun je er nog geen chocola van maken.
Dan hoeft er niet onmiddellijk een antwoord te komen.
Sommige dingen hebben tijd nodig.
Eerst registreren.
Dan leven.
Misschien praten.
Misschien ontstaat later samenhang.
En misschien ook niet.
Mijn leven is grondstof
Mijn eigen ervaringen lopen door Hoofdgoed heen.
Liefde. Relaties. Afscheid. Dragen. Doorgaan. Aanpassen. Repareren. Creëren. Twijfelen.
En opnieuw kijken naar dingen waarvan ik dacht dat ik ze allang begreep.
Ik gebruik mijn ervaringen niet om te zeggen:
Zo werkt de mens.
Ze maken mij nieuwsgierig.
Mijn ervaring is grondstof voor onderzoek.
Geen bewijs voor jouw leven.
Het hoeft niet altijd beter
Hoofdgoed gaat niet over voortdurend werken aan een betere versie van jezelf.
Of eindeloos zoeken naar wat er nog mis is.
Soms merk je iets op.
Begrijp je jezelf iets beter.
En klaar.
Bewustwording hoeft niet automatisch tot verandering te leiden.
Maar wanneer je iets eerder ziet gebeuren, ontstaat er soms wel iets waardevols:
keuze.
Misschien kies je vervolgens precies hetzelfde.
Ook goed.
Maar nu heb je het gezien.
En nu is Hoofdgoed er
Grappig genoeg had ik vanochtend nog niet bedacht dat vandaag de dag zou worden waarop Hoofdgoed naar buiten kwam.
Geen lanceringsplan.
Geen aftelcampagne.
Er was ineens gewoon het besef:
Waarom staat dit eigenlijk nog niet op de website?
Hoofdgoed bestaat tenslotte al.
In de lessen.
In de rode boekjes.
In de verhalen.
In de observaties.
In de verbanden die langzaam zichtbaar werden.
En er gaat nog van alles bijkomen.
Hoofdgoed hoeft niet af te zijn.
Het mag blijven bewegen met wat we ontdekken.
Welkom bij Hoofdgoed.
En misschien is één vraag voorlopig genoeg:
Wat weet jij zó zeker over jezelf dat je er eigenlijk nooit meer een vraagteken achter zet?
Nieuwsgierig naar onze eerste artikel. Lees hier dan verder