Ik ben nou eenmaal zo. Zeker?
In mijn lessen hoor ik het regelmatig.
“Ik ben niet technisch.” “Ik heb daar geen geduld voor.” “Ik moet het eerst helemaal begrijpen.” “Ik ben gewoon iemand die meteen begint.”
En meestal wordt het gezegd alsof het al heel lang vaststaat. Niet als iets wat vandaag gebeurde, maar meer als een soort gebruiksaanwijzing.
Zo ben ik nou eenmaal.
Ik vind dat interessant.
Niet omdat ik denk dat het niet waar is. Misschien klopt het precies. Misschien heb jij inderdaad weinig geduld met gepriegel. Misschien wil jij eerst weten waar je naartoe werkt. Misschien leer je het liefst door gewoon te beginnen.
Kan allemaal.
Maar ergens komt bij mij dan toch zo’n klein vraagje op:
Zeker?
Niet om dwars te doen.
Nou ja, een beetje misschien.
Maar vooral omdat ik in de loop van de jaren steeds vaker ben gaan zien hoe snel iets wat we meemaken iets kan gaan zeggen over wie we denken dat we zijn.
Je begint aan iets nieuws. Je hebt uitleg gekregen, gaat ermee aan de slag en het lukt niet zoals je had verwacht. Je probeert het nog een keer. Nog steeds niet.
En ergens onderweg kan er iets bijkomen wat allang niet meer alleen over die ene poging gaat.
“Zie je wel. Ik ben hier gewoon niet goed in.”
Terwijl er op dat moment misschien alleen maar vaststaat dat het nog niet lukt zoals je wilt.
Dat is toch iets anders.
Het betekent trouwens niet automatisch dat het straks wél lukt. Misschien blijkt het inderdaad niet jouw grootste talent. Misschien blijf je het lastig vinden.
Ook prima.
Maar ergens tussen dit lukt niet en ik ben hier niet goed in is er iets veranderd.
De ervaring is iets over jou gaan zeggen.
En dat gebeurt natuurlijk niet alleen tijdens een opleiding.
Misschien heb je een paar keer iets vergeten en ben je jezelf chaotisch gaan noemen. Misschien liep een gesprek beroerd en werd daaruit: ik kan dit soort gesprekken gewoon niet. Misschien heeft iemand vaak genoeg gezegd dat je ongeduldig bent en ben je dat op een gegeven moment zelf ook maar gaan zeggen.
Soms klopt zo’n conclusie prima.
Maar soms wordt een zin zo vertrouwd dat je niet meer weet waar hij eigenlijk vandaan kwam.
Dan voelt hij niet meer als een conclusie.
Dan voelt hij als jou.
Dat is ook waarom ik steeds minder geïnteresseerd ben in etiketten als ik ben een doener, ik moet eerst begrijpen of ik leer alleen als ik schrijf.
Misschien klopt het.
Maar ik kijk liever eerst naar wat er werkelijk gebeurt.
Vandaag.
Dat woord vind ik belangrijk.
Want vandaag had je misschien rust in je hoofd en pakte je iets snel op. Volgende week kom je binnen met van alles aan je hoofd en lijkt precies dezelfde uitleg nergens te landen.
Ben je dan ineens een ander mens?
Waarschijnlijk niet.
Misschien was het gewoon een andere dag.
We zijn best snel met grote uitspraken over onszelf, terwijl de ervaringen waaruit ze ontstonden soms veel kleiner waren.
Daar is op zichzelf niks mis mee. We hebben conclusies nodig. Anders zouden we de hele dag alles opnieuw moeten uitzoeken en daar word je volgens mij ook niet gezelliger van.
Maar af en toe kan het wel interessant zijn om zo’n oude zin nog eens aan te kijken.
Niet om hem weg te poetsen.
Niet om er meteen iets positiefs voor in de plaats te zetten.
Gewoon om te zien of hij nog steeds helemaal klopt.
Misschien gaat het bij jou helemaal niet over leren. Misschien gaat het over je werk, een relatie, geld, keuzes maken of iets anders waar je al jaren over zegt:
“Dat is gewoon hoe ik ben.”
Misschien is dat zo.
Echt.
Maar misschien is het ook interessant om je af te vragen wanneer je dat eigenlijk bent gaan geloven.
Niet als groot onderzoek. Je hoeft niet meteen met een schrift op schoot je halve jeugd uit te pluizen.
Daar zou ik zelf ook afhaken.
Soms is één klein vraagteken genoeg.
Je hoort jezelf zeggen:
“Ik ben nou eenmaal zo.”
En heel even denk je:
O ja? Zeker?
Misschien komt er meteen een antwoord. Misschien denk je: ja, eigenlijk wel. Misschien schiet er ineens een uitzondering te binnen. Misschien weet je het niet.
Ook goed.
Voor mij begint Hoofdgoed niet bij jezelf veranderen.
Het begint eerder bij iets wat al heel lang vaststond, nog één keer aankijken.
Niet omdat het weg moet.
Maar omdat je misschien wilt weten of het nog steeds van jou is.
En soms ontstaat er dan ineens een klein beetje ruimte tussen wat je ooit meemaakte en wie je inmiddels denkt dat je bent.
Daar hoeft verder niks spectaculairs mee te gebeuren.
Maar ruimte is ruimte.
En daar kan iets nieuws beginnen.
Welke zin over jezelf zeg jij zo makkelijk dat je bijna vergeten bent waar hij ooit vandaan kwam? Ik lees graag mee.
Cassandra