zzp-ers financieel helpen
21 december 2011Help(en)
We horen het allemaal, het is steeds vaker in het nieuws. Ik zie niemand, niks in het bijzonder hier op reageren. Ik eerlijk gezegd tot gisteren ook niet. Maar je zal het zelf maar zijn.
Ooit heb ik ook in de omstandigheden gezeten en eerlijk is eerlijk, meer dan eens, dat er nauwelijks een uitweg was. Ook juist met dit soort dagen. Maar wat maakt het dan nu erger dan toen.
De omstandigheden van destijds waren veel rooskleuriger. Je kon veel makkelijker hulp krijgen en werk lag er voor het oprapen. Destijds als ik het weer te bont had gemaakt, had ik 3 baantjes op een dag. Ik regelde altijd wel weer dat er op een of andere manier inkomsten waren. Vele brieven heb ik geschreven, of slimme zets gedaan, zoals betalen maar dan de helft of bedragen omdraaien. Afijn nu is daarin tegen alles anders.
Waar heb ik het dan over? Ik heb het over de dame die van haar passie haar werk heeft gemaakt. Door inschattingsfout, denken dat je een goede boekhouder hebt, nu financieel aan de grond zit. Dame die niet zo als ik een lieve echtgenoot heeft met een vaste baan, waardoor de gewone vaste lasten zoals een hypotheek, autoverzekeringen, ziektekosten verzekeringen betaald worden.
Het ergste is dat het gewoon gebeurt. Steeds beetje bij beetje zak je verder weg in het moeras van financieel drama. Sommige mensen zijn minder handig hierin. Meer doordat ze er geen openheid ingeven, schaamte bijvoorbeeld, andere schieten enorm in de paniek en verkrampen en steken hun hoofd in het zand. Andere kunnen echt niet bedenken wat ze eventueel zouden kunnen doen.
Maar stel dat je ‘t wel weet, het wordt je toch aan alle kanten moeilijk gemaakt. De banken geven niet thuis, als zzp-er kun je nergens aankloppen, helemaal al niet financieel. Opdrachten komen al niet binnen, want iedereen houd zijn vingers op de knip. Hierdoor wordt de dame nog meer onzeker, uitweg zien ho maar. En de passie, die stroomt niet meer. Dat is pas de doodsteek.
Waar wil ik nu naar toe met mijn verhaal. Ik wil hulp. Hulp van jou, voor die dame die ik ken, misschien zijn er wel meer mensen die in het zelfde schuitje verkeren.
Nu ik dit opschrijf gieren de zenuwen door mijn lijf, want waar begin ik aan, maar aan de andere kant ik ben de afgelopen nacht hier enorm mee bezig geweest.
Hoe zie ik het voor mij. Ik heb gisteren deze dame een bedrag overgemaakt wat ik kon missen. Wel als lening, dat zeg ik er eerlijk bij, wanneer het retour komt, is niet belangrijk. En misschien heb ik het tegen die tijd helemaal niet meer nodig, dan is het nog aan mij om het terug te storten. Maar als we met zijn alle een bedrag overmaken, een ieder wat hij kan missen. Voor de één is dit €10.00, voor de ander is dit wel €500.00. Ik kan niet in jouw portemonnee kijken, maar jij zelf wel. Misschien wil jij het helemaal niet lenen, maar gewoon schenken. Dat is aan jou.
Maar wat zou het geweldig zijn als we op deze manier, samen deze dame kunnen helpen.
Wie weet is het zo’n enorm bedrag wat jullie overmaken, dat we er nog iemand blij mee kunnen maken.
Ik zou het super vinden.
Ik geef mijn bankrekening nummer op. Zo kan de dame incognito blijven en ik beloof bij deze dat ik zowel via twitter, facebook als hyves openheid geef van zaken. Zo als ik al eerder zei, ik weet niet waar ik aan begin. Maar ik wil wel dat jullie weten dat dit gebeurt vanuit mijn gevoel en niet omdat ik er beter van wil worden. Dus ik stel mij zo voor dat wie een bijdrage/lening heeft geleverd dat ik dat ik diegene benoem op de bovengenoemde social media.
Bankrekening nummer is 1126.31.851 tnv Lijfgoed ovv zzp-er hulp
Samen staan we sterk.
Cassandra
Lingeriefabriek bezoek
18 november 2011Hier een blog verhaal van een mede lingeriemaakster.
Hieronder haar verhaal. Haar verhalen zijn keer op keer leuk om te lezen.
vrijdag 18 november 2011
Rondleiding in Lingeriefabriek
Omdat ik het nogal druk gehad heb, ben ik er niet eerder aan toegekomen dit op te schrijven maar hier dan toch een stukje over een uitje van twee weken geleden naar de fabriek van Van der Velde in Schellebelle (België). In dit bedrijf wordt de lingerie van MarieJo, PrimaDonna en Andres Sarda geproduceerd.
We kwamen binnen met een grote groep dames van ongeveer 24 personen. We kregen eerst een diapresentatie door een enthousiaste medewerkster van het bedrijf. Daarin werd o.a. verteld hoe het ontwerp- en productieproces in elkaar steekt en kregen we feitjes en weetjes over het bedrijf te horen.
Wat het ontwerpen betreft, er is een hele afdeling die moodboards maakt, dessins ontwerpt etc. Het ontwerpen wordt dus niet door één persoon aangestuurd, zoals bij Marlies Dekkers.
Zoals ook op de site vermeld staat, alles gebeurt daar in Schellebelle. Alleen de assemblage, het het naaiwerk dusgebeurt in Tunesië en China.Het schijnt dat er in Nederland niet meer voldoende goed opgeleide naaisters meer zijn, maar ik vermoed dat het in die landen ook goedkoper gebeurt dan hier……… lees meer
Veel lees en kijkplezier op haar site
Cassandra
Appeltje Eitje
9 november 2011
Appeltje Eitje en schaamte liggen dicht bij elkaar
Ken je dat, je zo ontzettend vergissen? Zo ontzettend vergissen dat het je uiteindelijk zowat verlamd.
Mij overkomt het momenteel. Ik snap niet wat er gebeurt. Ik zie het niet, ik begrijp het niet, ik kan er met mijn verstand niet bij.
Van de zomer ben ik benaderd door een mevrouw voor maatwerk. Ik had haar al eens ontmoet en we twitterden samen wat heen en weer. Het was al gauw duidelijk: we hadden een klik! Voor wat ik doe met mensen is dat voor mij erg nodig. Door de gesprekken die we voeren, door de interactie verplaats ik mij in de ander. Ik versmelt en kruip in de huid van de ander.
Je komt als klant namelijk niet zonder reden bij mij. Je hebt waarschijnlijk al vele teleurstellingen gehad met confectie lingerie. En misschien ben ik wel je laatste hoop. Niet dat confectie lingerie per definitie slecht is, maar voor jouw unieke lijf heeft het net niet wat je graag wilt of nodig hebt.
Ik ga samen met jou onderzoeken waarom het niet zit, wat gebeurt er, hoe ervaar je het, waar heb je last van? En neem maar van mij aan soms valt het gewoon niet mee om te “voelen” wat de ander voelt.
Net zoals deze ene keer. Met deze mevrouw waarover ik hierboven vertelde. Met wie ik dus een klik heb. Ik vind haar een heerlijk mens en samen hebben we het ook erg gezellig. Maar juist daardoor heb ik mij laten verleiden door het niet professioneel/zakelijk aan te pakken. De dame vertelde waarom ze maatwerk wilde en ik heb daar gewoon naar geluisterd en snel een conclusie getrokken. Een beslissing genomen die achteraf niet handig was en nu heel veel tijd kost.
Door haar enthousiasme, te snel een oplossing willen bedenken en graag wat moois voor haar te willen maken, ben ik nu zo ver dat ik mij schaam. Schaamte omdat ik durf te zeggen dat ik professioneel ben, schaamte omdat ik dacht makkelijk het te kunnen oplossen, schaamte omdat ik dacht: appeltje eitje. Schaamte omdat ik mij heb laten verleiden.
Achteraf blijkt ook nu weer, na het zoveelste proefmodel bh, dat ik nog steeds niet – ook al ben ik dichtbij de oplossing- de bh heb kunnen maken die voor haar goed zit, niet verschuift, waarvan de bandjes blijven zitten, die comfortabel draagt en mooi aansluit.
Vanmiddag wederom over de tekeningen gebogen, nagemeten, vergeleken en niet snappen dat de 1 cm verandering, want daar praten we over, zoveel uitmaakt. Dat vanwege, die kleine 1 cm, de bh gelijk bij het aantrekken, de stempel krijgt: ”die zit niet lekker!”. Morgen begin ik weer opnieuw, ik bijt mij erin vast. De oplossing zal waarschijnlijk “eenvoudig” zijn, maar eerst moet hij nog sudderen voordat hij zich aandient.
Dus trap er niet in wanneer je denkt dat het een “appeltje eitje” opdracht is.
Cassandra Saeijs
Ondermode tentoonstelling
24 oktober 2011Deel 1
Ik ben samen met mijn vriendin naar een nieuwe tentoonstelling geweest over het ontstaan van lingerie.
2 jaar terug zijn we naar een grote tentoonstelling geweest waarbij de lingeriefabriek van de Velde te België uitgepakt had. Dat was prachtig opgezet met zoveel informatie, beeldmateriaal en uiteraard lingerie, dat je niet verwacht dat je ergens anders nog andere dingen tegenkomt.
Dit keer was de tentoonstelling helemaal in het zuiden van ons land. Zo vertrokken wij gisterochtend om 10 van huis en waren we er rond 12.30. Eerst maar kopje koffie gedronken met een lekker advocaatlikeurtje met slagroom wat we erbij kregen. De tentoonstelling is in een oud gerestaureerd gebouw en goed rolstoeltoegankelijk.
Bij binnenkomst wordt je meegenomen naar de tijd van weleer, van toen ons moeder nog jong was en allerlei dromen had, de tijd waarin je aan het ondergoed kon zien of je van goed komaf kwam. Uiteraard komt ook de 2de wereld oorlog als episode aan bod en de rock en roll.
Ik neem je al beschrijvend mee hoe en wat we gezien hebben.
Een kijkje op zolder; hierbij laat men oude spulletjes zien die nu nog vaak op de zolder staan. Zo stond er een linnenkast met open lades waaruit prachtige katoenen hemdjes, borstrokken, bh zijn geëtaleerd. Uiteraard mogen de prachtige materialen niet aangeraakt worden. Zo kom je in oog te staan met toilettafel met grote spiegel zoals mijn moeder ook had. Grappig, was dat vergeten. Zo zie je ook een kamerscherm, koffers, petroleumpitje, wafelijzer, bloemetjesbehang, lampen, al met al je waan je zo terug in de tijd.
Slaapkamer a la 1880; Sobere kamer wel ingericht met de kleur blauw, naar mijn weten was destijds kleur blauw een dure kleur, procedé was kostbaar. Maar er staan een mooi eiken glimmend bed, kledingkast en spiegel en paspop met een prachtige zijden jurk in het poederroze met een mooie punt inzet. Via een videoscherm kreeg je te zien hoe het er in die tijd aan toe ging met aankleden en wat men allemaal wel niet aanhad.
Laag 1 is broek en shirt, uiteraard allemaal katoen. Laag 2 korset> hierdoor werden de borsten omhoog gedrukt en kwamen gelijk goed te zitten door het ondershirt. Laag 3 mouwen, alleen deze waren tot op de bovenarmen en werden met linten vast gezet. Laag 4 jakje, laag 5 onderrok, laag 6 crinoline (hoepelrok), laag 7 de jurk. Mooi film die in 2005 gemaakt is door Amsterdams Historisch Museum.
Paskamers met de gordijnen dicht; Allereerst geeft het gordijn ouderwets sfeer aan. Bepaalde kleur groen die je in de huidige tijdniet meer ziet. In de ene paskamer staat een dame in haar ondergoed. Lange onderrok, hemd en een korset er over heen. Om haar taille en heupen is een tournure of queue (1885-1890) met linten vast gebonden waardoor ze een groter “achterwerk” kreeg wat in 1889 het modebeeld was. Door middel van de linten kon je hem groter en kleiner maken. In de andere paskamer zag je dan de dame volledig aangekleed in een mooie blauwe japon.
Cassandra
Iris van Herpen
19 oktober 2011
Centraal Museum Utrecht
Op de valreep ben ik dan toch naar de tentoonstelling geweest van Iris van Herpen.
Wat een mooie creatieve en uitdagende kunstwerken heb ik gezien. Ze maakt prachtige kleding, maar met een bijzondere knipoog naar onconventioneel. Anders dan anders. Ze zegt zelf dat werken alleen met stof al gauw snel verveelt. Ze zoekt naar andere materialen die zich ook lenen voor kleding, materiaal dat je totaal niet verwacht.
Ze gaat de uitdaging aan materialen, die voor andere dingen zo gewoon zijn, om juist die materialen te verwerken tot een kledingstuk. Ze creëert mooie dingen door wat “hoort en gebruikelijk” is, om te zetten in bijzondere kleding, vervaardigd met gebruik van heel andere technieken: futuristisch en out of the box. Hierdoor ontstaat prachtige handwerk waarvan je in eerste instantie zou denken dat het onmogelijk is om dat te maken.
Ze ontwerpt voor grote beroemdheden, musicals en voor theater. Lady Gaga is een van haar klanten, maar ook Björk en de sterren van de musical Madam Butterfly dragen haar kleding. Bij het zien van sommige kledingstukken, verwacht je dat ze niet draagbaar zijn, maar daar is helemaal niets van waar. Ik vraag mij wel af wat zou het doen met mijn figuur.
Want als je dus een vrouw in haar jurk ziet, dan let je dus totaal niet meer op het figuur. Er staat een icoon waarbij je continue blijft kijken. Je kijkt naar de jurk, hoe en wat het effect is, wanneer je beweegt terwijl je je tegelijkertijd afvraagt van welk materiaal die prachtige jurk is gemaakt. Het totaalbeeld oogt constant onveranderlijk vrouwelijk en hoewel de jurk eigenlijk een kunststuk is, doet hij geen moment afbreuk aan de vrouw. Integendeel: het voegt iets toe.
Ik vind het in één woord geweldig, ik herken veel van haar drive in mijzelf. Het liefst de dingen anders willen doen. Zo zei Iris van Herpen in een interview dat je in Centraal Museum Utrecht kon beluisteren, dat ze al snel verveeld is als het standaardwerk is en dat ze nooit iets twee keer wil maken. Dat spreekt me enorm aan.
Ik ga zeker haar werk vaker bekijken, ik raak er door geïnspireerd en vind het waanzinnig. Misschien zie ik je daar ook een keer.
Neem een kijkje op de website van Iris van Herpen http://www.irisvanherpen.com/
Lijfgoed
